Stanowisko 3 w Koźlikach (AZP 42-88/8) położone jest na zachodnim skraju wsi, na wysokiej skarpie rzeki Narwi (Ryc. 1, 2). Znajdują się tu cztery kopce ziemne, rozmieszczone na odcinku o długości ok. 75 m. Dwa z nich mają kształt kolisty o średnicy ok. 12 i 15 m (nr 2 i 3), a kolejny (nr 1) jest owalny i mierzy ok. 12×6 m, co wynika z jego zniszczenia podczas budowy ogrodzenia pobliskiej cerkwi. Najgorzej zachowany kopiec nr 4 ma kształt nieregularnego wału ziemnego. Wysokości kopców nie przekraczają 1 m.
W literaturze archeologicznej i dokumentacji konserwatorskiej stanowisko określane było zazwyczaj jako pewne lub domniemane cmentarzysko kurhanowe z okresu wczesnego średniowiecza. Przypisanie kopcom takiej funkcji i chronologii wynikało z niejednoznacznych informacji, pozyskanych w wyniku rozkopania jednego z nich w latach 60. XIX w. oraz podczas badań wykopaliskowych przeprowadzonych na początku XX w.
Hipoteza ta została zweryfikowana negatywnie w trakcie badań wykopaliskowych przeprowadzonych w latach 1996 i 2014. Wytyczono wówczas dwa wykopy położone w różnych częściach stanowiska (Ryc. 3). W wykopie 1, zlokalizowanym w pobliżu skarpy rzecznej, odkryto ok. 29 jamowych grobów szkieletowych z okresu nowożytnego (Ryc. 8). Większość ciał zmarłych ułożona była głowami na południowy zachód. Drewniane skrzynie zabezpieczające ciała jedynie w nielicznych przypadkach miały dna lub wieka. W dwóch grobach znaleziono żelazne gwoździe, a w trzech fragmenty naczyń nowożytnych. Kości odkryto w 22 jamach grobowych. W większości należały one do osób niedorosłych (14 pochówków), w tym do dziewięciorga małych dzieci. Spośród ośmiu osobników dorosłych udało się określić płeć siedmiu, w tym trzech kobiet i czterech mężczyzn.
Ponadto w wykopie 1 odkryto dwie jamy datowane prawdopodobnie na okres pradziejów (obiekty 1 i 72), trzy jamy pochodzące ze starszej fazy wczesnego średniowiecza (obiekty 13, 29 i 38) i pięć z okresu nowożytnego lub współczesnego (obiekty 3, 32, 36, 64 i 70).
Wykop 2 wytyczono w południowej części kopca nr 1. Jego górną część tworzyły humus współczesny (warstwa 105) i ciemnoszary piasek (warstwa 106), nasypany zapewne podczas budowy ogrodzenia cerkwi (Ryc. 24:2.3). Poniżej odkryto pierwotny nasyp kopca, utworzony przez warstwy brązowego piasku o miąższości do ok. 0,8 m (warstwy 114/1, 114/2 i 114/3). Wkopane w niego były trzy nowożytne groby jamowe (obiekty 117, 123 i 123; Ryc. 24). Kopiec wzniesiony został na piaszczystym calcu, po oczyszczeniu terenu z humusu pierwotnego, który zachował się jedynie na jego obrzeżu (warstwa 108). Ponadto w wykopie odkryto dwie jamy datowane na młodszy okres przedrzymski lub starszą fazę wczesnego średniowiecza (obiekty 131 i 133) oraz cztery nowożytne doły posłupowe (obiekty 110, 119, 127 i 129). Najstarszy etap zasiedlenia stanowiska może być związany z późnym mezolitem, na co wskazują materiały krzemienne o janisławickich cechach techno-stylistycznym. Ten potencjalny epizod osadniczy widoczny jest zwłaszcza w strukturze i morfologii półsurowca wiórowego, a także w obecności w zbiorze m.in. trapezu (Ryc. 13:11) i zbrojnika typu Wieliszew (Ryc. 13:14). Wyroby krzemienne o cechach materiałów kultury janisławickiej nie muszą jednak oznaczać wykorzystywania tego miejsca już w epoce mezolitu. Taki wniosek wynika z ich współwystępowania z materiałami ceramicznymi (Ryc. 16), które świadczą o kilku etapach zasiedlenia stanowiska przez neolityczne społeczności łowiecko-zbierackie. Potwierdzają to nie tylko cechy ceramiki, wśród której znajdują się fragmenty naczyń nawiązujących do stylistyki „klasycznych” i „późnych” ugrupowań kultury niemeńskiej, ale również obecność pojedynczych wytworów krzemiennych o wyraźnie subneolitycznej proweniencji, takich jak grocik typu Sośnia (Ryc. 13:12), asymetryczny grocik (Ryc. 13:13) i forma odłupkowego zgrzebła-noża kształtowanego retuszem rynienkowatym (Ryc. 14:6). Nie jest zatem wykluczone, że wytwory krzemienne o pozornie starszej proweniencji stanowiły część inwentarza późniejszych ugrupowań subneolitycznych. Nie do końca jasna jest również przynależności kulturowa nielicznych fragmentów naczyń, które nawiązują do tradycji garncarskich społeczności kultury ceramiki sznurowej i amfor kulistych (Ryc. 16:6). Podobne materiały charakterystyczne są bowiem również dla późniejszych zjawisk kulturowych, definiowanych jako typ Linin.
Kolejna faza użytkowania stanowiska przypada na epokę żelaza, prawdopodobnie na młodszy okres przedrzymski. Z tego okresu pochodzi prawdopodobnie gliniany przęślik (Ryc. 25:1) i ok. 600 fragmentów ceramiki (Ryc. 25:2–8). Większość stanowią fragmenty tzw. naczyń kuchennych, o powierzchni zewnętrznej zwykle ze śladami lekkiego zagładzania, rzadziej obmazywania tzw. wiechciem. Wylewy garnków są najczęściej ostro (ukośnie bądź poziomo) ścięte (Ryc. 25:3) lub zaokrąglone (Ryc. 25:7, 8), a niekiedy pogrubione (Ryc. 25:4, 5). Znacznie mniej liczne są fragmenty naczyń stołowych, o polerowanej powierzchni, wypalone najczęściej w atmosferze redukcyjnej. Wśród nich jest fragment wylewu o fasetowanej krawędzi (Ryc. 25:6). Pod względem techniki wykonania materiały te nawiązują do ceramiki z osady w Zajączkach, pow. białostocki, stan. 1, położonej w odległości ok. 10 km na zachód od Koźlik. Inaczej niż w Zajączkach, na omawianym stanowisku nie stwierdzono jednak naczyń o kreskowanej powierzchni, co pozwala wykluczyć jego związki z kulturami strefy leśnej Europy Wschodniej. Na podstawie ukształtowania krawędzi jednego z wylewów (por. Ryc. 25:6), przynajmniej część opisywanego zbioru łączyć można z kręgiem kultur zlatenizowanych. Forma ta nawiązuje do stylistyki wyrobów glinianych kultury przeworskiej z młodszego okresu przedrzymskiego fazy A3. Określenie przynależności kulturowej i datowanie całego materiału na podstawie pojedynczego fragmentu ceramiki może być jednak zawodne, a zatem na obecnym etapie rozpoznania stanowiska zaproponowana chronologia omawianej grupy naczyń powinna być zatem traktowana z dużą dozą ostrożności.
Materiały ze starszej fazy wczesnego średniowiecza to 248 fragmentów naczyń ręcznie lepionych (Ryc. 20; 23; 25:9, 10). Przeważają garnki o kształcie jajowatym lub lekko esowatym (Ryc. 20:2, 6, 7; 23:4), zaś inne formy naczyń występują rzadko (Ryc. 20:2; 23:1). Wylewy są najczęściej ścięte poziomo (Ryc. 23:3, 4) lub ukośnie (Ryc. 20:4, 5; 25:9, 10), rzadziej zaokrąglone (Ryc. 20:2, 6, 7; 23:2). Naczynia te nawiązują do ceramiki typu praskiego. Materiały tej kultury na obszarze dzisiejszej Białorusi datowane są na IV/V–VII w., zaś na terenie dzisiejszej południowo-wschodniej Polski na V/VI–VII w.
Pradziejowe i wczesnośredniowieczne struktury osadnicze zostały mocno zniszczone w wyniku założenia w tym miejscu w okresie nowożytnym cmentarza. Funkcjonował on na zachodnim skraju wsi Koźliki, kilkadziesiąt metrów od ostatnich zabudowań. Cmentarz powstał zapewne w tym samym czasie, co wieś, czyli w XVI w. Przypuszczać można, że zaprzestanie jego użytkowania nastąpiło pod koniec XVIII lub na początku XIX w.
Wiele wątpliwości budzi natomiast kwestia datowania i funkcji znajdujących się na stanowisku kopców ziemnych. Wyniki badań z 2014 r. pozwoliły na ostateczne wykluczenie wczesnośredniowiecznej chronologii pochówków odkrytych w kopcach na początku XX w. i uznanie ich za groby nowożytne, wkopane w starsze nasypy. Nadal jednak istnieje niewiele przesłanek pozwalających określić czas wzniesienia kopców. Pod uwagę można wziąć zarówno ich powstanie w okresie pradziejów (w młodszym okresie wpływów rzymskich lub później), jak i na początku wczesnego średniowiecza. Najbardziej prawdopodobna wydaje się sepulkralna funkcja kopców, jednak ze względu na to, że w żadnym z nich nie znaleziono pozostałości pierwotnych pochówków, nie można wykluczyć również ich innego przeznaczenia.