Parę nagolenników z Wielgolasu Duchnowskiego, pow. miński (Ryc. 1), znaleziono przypadkowo w 2021 roku. Wskazane przez znalazcę miejsce ich odkrycia oznaczono jako stanowisko 3 w podanej miejscowości i oznaczono numerem 35 na obszarze AZP 57-70 (Ryc. 2). Zniszczona powierzchnia przedmiotów oraz pokrywająca je brunatna patyna wskazują na zaleganie ich w środowisku mokrym, co nie odpowiada lokalizacji podanej przez znalazcę.

Nagolenniki, dość ciasno skręcone w przeciwne strony, w 1⅓ zwoju, z pręta o przekroju okrągłym, lekko zwężającego się na odcinkach końcowych (jeden koniec jest guziczkowato pogrubiony, drugi – zachowany tylko w egzemplarzu 1 – ukośnie ścieniony od wewnątrz) – niewiele różnią się wielkością (Ryc. 3, 4). Wyryty na nich ciągły ornament (obecnie w większości zniszczony), składał się z niesymetrycznie rozmieszczonych grup poprzecznych rowków przedzielających pola z rozsuniętymi parami zakreskowanych w przeciwne strony trójkątów. Z wierzchołków trójkątów na przedłużeniu ich boków wyprowadzono linie tworzące pośrodku pól romboidalne figury. Wzory różnią się od siebie liczbą pół oraz motywem wykonanym na końcach nagolenników – w okazie 1 są to poprzeczne rowki, w okazie 2 „jodełka”. Pręty użyte do wykonania nagolenników (w przypadku egzemplarza 1 o długości 53 cm) uzyskano w formie niszczejącej, przypuszczalnie metodą na wosk tracony. Odlano je z brązów cynowo-ołowiowych, pochodzących z różnych porcji surowca (Tab. 1). Stop okazu 1 charakteryzuje się bardzo wysoką zawartością cyny (średnio 24,2% Sn) i średnią ołowiu (śr. 7,9% Pb), a egzemplarza 2 – wysokim udziałem cyny (śr. 14,2% Sn) i niskim ołowiu (śr. 4,2% Pb). Większy odsetek cyny i ołowiu w patynie niż miejscach odczyszczonych jest efektem procesów korozyjnych. Znaczne udziały żelaza, zwłaszcza w warstwie patyny, są najprawdopodobniej skutkiem zalegania przedmiotów w środowisku mokrym. Pod względem składu pierwiastkowego okazy z Wielgolasu nie mają analogii wśród innych nagolenników. Użyte stopy, zwłaszcza egzemplarza 1 (w jego przypadku bardzo prawdopodobne jest zastosowanie recyklingu), wydają się mieć najniższe wśród przebadanych wskaźniki użytkowe. Nie można wykluczyć celowego doboru takiego surowca zakładając, że obręcze z Wielgolasu były przeznaczone do zatopienia.

Omawiane nagolenniki należą do ciasno zwiniętych okazów typu klasycznego wersji mazowieckiej w klasyfikacji Małgorzaty Mogielnickiej-Urban i egzemplarzy typu Vb1 w podziale Marcina Maciejewskiego – symetrycznych, z guziczkowatymi zakończeniami i ornamentem mazowieckim. Ich wymiary, 1⅓-zwojowy skręt, ścienienie jednego z zakończeń oraz rodzaj ornamentu są typowe dla nagolenników stanomińskich z lokalnych warsztatów. Egzemplarze zdobione wzorami z rozsuniętymi parami zakreskowanych trójkątów, między którymi umieszczano wybrane motywy, są znajdowane na obszarze od zachodniego Mazowsza po Podlasie (Ryc. 5). Jak dotąd tylko w Wielgolasie i Rzążewie, pow. siedlecki, odkryto pary nagolenników, z których jeden ma końce pokryte „jodełką” a drugi poprzecznymi rowkami. Wzór jodełkowy na okazach z obu znalezisk oddano pasmami ukośnych kresek przedzielonymi podłużnymi liniami. Obie pary nagolenników zdobione są wzorami z rozsuniętymi, zakreskowanymi parami trójkątów, które różnią się umieszczonymi między nimi motywami (Ryc. 5).

Kontekst odkrycia nagolenników ornamentowanych rozsuniętymi parami zakreskowanych trójkątów nie daje podstaw do uszczegółowienia ich datowania w ramach okresu halsztackiego D.