PL EN
ODKRYCIA
Nieznane cmentarzysko ludności kultury łużyckiej z Kępki Szlacheckiej, pow. włocławski
 
 
Więcej
Ukryj
1
Ośrodek Interdyscyplinarnych Badań Archeologicznych, Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, Polska
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Tomasz Purowski   

Ośrodek Interdyscyplinarnych Badań Archeologicznych, Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, Solidarności 105, 00-140, Warszawa, Polska
Data nadesłania: 16-11-2021
Data ostatniej rewizji: 13-01-2022
Data akceptacji: 08-02-2022
Data publikacji online: 20-10-2022
 
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
W latach 50. XX wieku w Kępce Szlacheckiej zostały przypadkowo znalezione groby ciałopalne ludności kultury łużyckiej. Stanowisko archeologiczne położone jest na wzniesieniu otoczonym od południa i zachodu Jeziorem Kępskim, zaś od wschodu – rzeką Lubieńką (Ryc. 1; 4). Obecnie niewielka część odkrytych przedmiotów znajduje się w rękach prywatnych. Do dziś przetrwały dwa nieduże naczynia gliniane oraz pojedyncze fragmenty przepalonych kości ludzkich. Wiadomo, że zbiór uzupełniała przynajmniej większa popielnica, która zaginęła. Zachowana ceramika to: 1. Mała amfora, zdobiona u nasady szyjki poziomo rytą bruzdą (Ryc. 2:a-c). 2. Niewielki czerpak lub kubek (Ryc. 2:d-f). Opisane przedmioty są pozostałością po zniszczonym grobie ciałopalnym ludności kultury łużyckiej. Wymiary naczyń glinianych wskazują, że w przeszłości pełniły funkcję przystawek. Ceramikę można datować w szerokim przedziale chronologicznym, od IV okresu epoki brązu do podokresu Hallstatt D.

Nekropola z Kępki Szlacheckiej nie była do tej pory znana w literaturze. Na mapie AZP na północ od Jeziora Kępskiego zlokalizowanych jest 5 stanowisk archeologicznych (ryc. 3), ale tylko na jednym (nr 4) znaleziono 3 fragmenty ceramiki, które być może pochodzą z czasu rozwoju kultury łużyckiej.
FINANSOWANIE
.
 
REFERENCJE (21)
1.
AFFELSKI J., IGNACZAK M. 2018: Cmentarzysko płaskie społeczności kultury łużyckiej, [w:] P. Chachlikowski, A. Romańska (red.), Przeszłość wpisana w kamień. Obrzędowe i siedliskowe formy użytkowania stanowisk 9 i 10 w Grabkowie na Kujawach, Studia i Materiały do Dziejów Kujaw 14, Poznań, 102–173.
 
2.
CHUDZIAKOWA J. 1974: Kultura łużycka na terenie międzyrzecza Wisły, Drwęcy i Osy, Towarzystwo Naukowe w Toruniu. Prace Archeologiczne 5, Warszawa-Poznań.
 
3.
DĄBROWSKI J. 1997: Epoka brązu w północno-wschodniej Polsce, Prace Białostockiego Towarzystwa Naukowego 36, Białystok.
 
4.
DĄBROWSKI J., MOGIELNICKA-URBAN M. 2014: Zespół osadniczy kultury łużyckiej w Maciejowicach, pow. garwoliński, woj. mazowieckie, Archeologia Mazowsza i Podlasia. Studia i Materiały V, Warszawa.
 
5.
GEDIGA B. 1967: Plemiona kultury łużyckiej w epoce brązu na Śląsku środkowym, Wrocław.
 
6.
GEDL M. 1987: Cmentarzysko ze schyłku epoki brązu w Kietrzu. Tom II, Wrocław.
 
7.
GEDL M. 1989: Groby z młodszego okresu epoki brązu na cmentarzysku w Kietrzu, Uniwersytet Jagielloński. Varia CCLXXII, Kraków.
 
8.
GEDL M. 1999: Cmentarzysko z epoki brązu w Zbrojewsku (badania 1973–1981), Kraków.
 
9.
IGNACZAK M. 2002: Ze studiów nad genezą kultury łużyckiej w strefie Kujaw, Materiały do Syntezy Pradziejów Kujaw 10, Poznań.
 
10.
JADCZYKOWA I. 1990: Ciałopalne cmentarzysko ludności kultury łużyckiej, okresu halsztackiego D z Zalewu II, województwo sieradzkie, PMMAE 35 (1988), 15–87.
 
11.
JANOWSKI J. 1958: Łużyckie cmentarzysko kurhanowe z późnej epoki brązu w miejscowości Zdzienice, pow. Turek, MS III, 277–350.
 
12.
JASNOSZ S. 1983: Materiały i studia do dziejów osadnictwa starożytnego i wczesnośredniowiecznego Ziemi Obornicko-Rogozińskiej (część 2), FAP XXXII (1981), 105–155.
 
13.
KACZMAREK M. 2002: Zachodniowielkopolskie społeczności kultury łużyckiej w epoce brązu, Poznań.
 
14.
KLISZ T., KURPIEWSKI A. 2011: Nieznane cmentarzysko ludności kultury łużyckiej w Siemkowicach, woj. łódzkie,Archeologia epok brązu i żelaza. Studia i materiały 2, Toruń, 213–225.
 
15.
ŁACIAK D., NOWAK K. 2016: Analiza zabytków ceramicznych z cmentarzyska w Legnicy przy ul. Spokojnej, [w:] K. Nowak, T. Stolarczyk (red.), Metalurdzy znad Kaczawy. Cmentarzysko ciałopalne z epoki brązu odkryte w Legnicy przy ul. Spokojnej, Legnica, 35–54.
 
16.
MIKŁASZEWSKA-BALCER R., MIŚKIEWICZ J. 1968: Cmentarzysko kultury łużyckiej z miejscowości Podule, pow. Łask, stanowisko 1, WA XXXIII/1, 3–113.
 
17.
MIŚKIEWICZ J. 1961: Cmentarzysko kultury łużyckiej w Mariankach pow. Włocławek, MS VII, 223–243.
 
18.
OLESZCZAK Ł., TWARDOWSKI W. 2011: Tresta Rządowa, stanowisko 1. Cmentarzysko kultury łużyckiej z Polski Środkowej, Ocalone dziedzictwo archeologiczne 1, Kraków--Pękowice.
 
19.
PIETRZAK M. 1960: Cmentarzysko kurhanowe kultury łużyckiej w Siemirowicach, pow. Lębork, MZP V (1959), 25–42.
 
20.
WĘGRZYNOWICZ T. 1973: Kultura łużycka na Mazowszu wschodnim i Podlasiu, MSiW II, 32–48.
 
21.
ZEYLANDOWA M. 1983: Materiały z cmentarzyska ludności kultury łużyckiej w Dalewie, gm. Śrem, woj. Poznań, FAP XXXII (1981), 9–12.
 
ISSN:0043-5082